கொடிகாமத்தின் ஐந்து கோடி மர்மம்

கொடிகாமத்தில் அந்த இரவு வழக்கத்திற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தது.

வயல்வெளிகளின் நடுவே இருந்த பெரிய வீடொன்றில் மட்டும் விளக்குகள் அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருந்தன.

அது யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபலமான தொழிலதிபர் அருணகிரிநாதனின் வீடு.

இரவு பதினொரு மணி கடந்திருந்தது.

அந்த நேரத்தில் மதுரனின் தொலைபேசி ஒலித்தது. “ஹலோ?”

“மதுரன் சேர்... அருணகிரிநாதனை யாரோ கடத்திட்டாங்க!”

மதுரன் உடனே எழுந்து நின்றான்.

“யார் பேசுறது?”

“நான் அவருடைய கணக்காளர் ரவி. தயவு செய்து உடனே வாங்க!”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

அருகில் இருந்த நிவேதன் அவசரமாக எழுந்தான்.

“என்ன ஆச்சு, பாஸ்?”

“கொடிகாமத்தில் ஒரு கடத்தல்.”

“கடத்தலா?” “ஆமாம்.”

“அப்போ போகலாம் பாஸ்.”

மதுரன் சாவியை எடுத்தான்.

நிவேதன் ஓடிவந்து மோட்டார் சைக்கிளில் ஏறினான்.

“பாஸ், கொஞ்சம் மெதுவா ஓட்டுங்க.” “ஏன்?”

“நான் இந்த வழக்கை விசாரிக்க உயிரோட போகணும். இறந்துட்டு போனால் என்ன பயன்?”

மதுரன் சிரித்தான்.

“பயப்படாதே. உனக்கு இன்னும் நிறைய வேலை இருக்கு.”

“என்ன வேலை?”

“என்னைப் பின்தொடர்ந்து ஓடுவது!”

மர்மக் கடிதம்

அருணகிரிநாதனின் வீட்டை அடைந்தபோது, அங்கு பதற்றமான சூழல் நிலவியது.

அவருடைய மனைவி மீனாட்சி அழுதுகொண்டிருந்தார்.

கணக்காளர் ரவி பதற்றத்துடன் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தார்.

அருணகிரிநாதனின் தம்பி சுரேஷ் மட்டும் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தான்.

மதுரன் அனைவரையும் கவனித்துவிட்டு கேட்டான்:

“என்ன நடந்தது?”

மீனாட்சி கண்ணீருடன் கூறினார்:

“இரவு பத்து மணிக்கு அவர் படிப்பறையில் இருந்தார். நான் பதினொரு மணிக்கு அவரைப் பார்க்கச் சென்றபோது அறை காலியாக இருந்தது.”

“கதவு?” “திறந்துதான் இருந்தது.”

“ஜன்னல்?” “திறந்திருந்தது.”

ரவி உடனே ஒரு கடிதத்தை மதுரனிடம் கொடுத்தான்.

அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது:

“அருணகிரிநாதன் எங்களிடம் இருக்கிறார். ஐந்து கோடி ரூபாய் தயார் செய்யுங்கள். போலீஸிடம் சென்றால் அவர் உயிருடன் இருக்க மாட்டார். நாளை இரவு 9 மணிக்கு பழைய மில் அருகே பணத்தை கொண்டு வாருங்கள்.”

மதுரன் கடிதத்தைப் பார்த்தான்.

“இந்தக் கடிதத்தை எங்கே கண்டுபிடித்தீர்கள்?”

“படிப்பறை மேசையில்.”

“யார் முதலில் பார்த்தது?”

ரவி உடனே பதிலளித்தான். “நான் தான்.”

மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.

“அருணகிரிநாதனைக் காணவில்லை என்று முதலில் கவனித்ததும் நீங்கள்தானா?” “ஆமாம்.”

மதுரன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நிவேதன் அருகில் வந்து கிசுகிசுத்தான்:

“பாஸ்... ரொம்ப அமைதியா இருக்கீங்க.”

“நான் யோசிக்கிறேன்.” “என்ன?”

“நீ பேசாம இருந்தா எவ்வளவு அமைதி இருக்கும் என்று.”

முதல் தடயம் — மண்

மதுரன் வீட்டின் பின்புறத்துக்குச் சென்றான்.

ஜன்னலுக்கு கீழே மண் சற்று குழம்பியிருந்தது.

அங்கே காலடித் தடங்கள் இருந்தன.

நிவேதன் குனிந்து பார்த்தான்.

“ஒருத்தர் ஜன்னல் வழியாக வந்திருக்கிறார் போல.”

மதுரன் தடயத்தை நன்றாகப் பார்த்தான். “இல்லை.” “இல்லையா?”

“இவர் உள்ளே போகவில்லை.”

“எப்படி தெரியும்?”

“காலடித் தடத்தின் மண் வெளிப்புறம் சிதறியிருக்கிறது. உள்ளே இருந்து வெளியே வந்தவர் என்றால் தடயம் வேற மாதிரி இருக்கும்.”

நிவேதன் கண்களை பெரிதாக்கினான். “அப்போ?”

“யாரோ இந்த தடயத்தை வேண்டுமென்றே உருவாக்கியிருக்கிறார்.”

மதுரன் மண்ணை விரலால் தொட்டான்.

அது வீட்டைச் சுற்றியிருந்த சாதாரண மண் அல்ல.

அதில் சிவப்பு நிறம் இருந்தது.

“இந்த மண் எங்கிருந்து வந்திருக்கலாம்?”

நிவேதன் சுற்றிப் பார்த்தான்.

“வயல் பக்கத்திலிருந்து?”

“அப்படித்தான் தெரிகிறது.”

இரண்டாவது தடயம் — கண்ணனின் செருப்பு

வீட்டுப் பணியாளர் கண்ணனை அழைத்தனர்.

“நேற்று இரவு எங்கே இருந்தாய்?”

“என் அறையில் தூங்கினேன் ஐயா.”

“எத்தனை மணிக்கு?”

“சுமார் பத்து மணிக்கு.”

மதுரன் அவனுடைய கால்களைப் பார்த்தான்.

கண்ணன் அணிந்திருந்த செருப்பில் சிவப்பு மண் படிந்திருந்தது.

நிவேதன் உடனே மதுரனைப் பார்த்தான்.

மதுரன் அமைதியாகக் கேட்டான்:

“நேற்று இரவு வீட்டை விட்டு வெளியே போனாயா?”

“இல்லை ஐயா.”

“இந்த மண் எப்படி செருப்பில் வந்தது?”

கண்ணன் தடுமாறினான்.

“நான்... மாலையில் வயலுக்குப் போயிருந்தேன்.”

“எத்தனை மணிக்கு?”

“சுமார் ஆறு மணிக்கு.”

மதுரன் தலையசைத்தான். “சரி.”

நிவேதன் வெளியே வந்ததும் சொன்னான்:

“பாஸ், எனக்கு கண்ணன்தான் குற்றவாளி மாதிரி தோணுது.” “ஏன்?”

“சிவப்பு மண், பொய் சொன்னது... எல்லாம் இருக்கே!”

மதுரன் சிரித்தான்.

“ஒரு துப்பறிவாளன் ‘மாதிரி’யை பார்த்து முடிவு செய்யக்கூடாது.”

“அப்போ என்ன பார்க்கணும்?” “முரண்பாட்டை.”

மூன்றாவது தடயம் — சுரேஷின் வேற்றிடவாதம்.

அடுத்ததாக சுரேஷிடம் மதுரன் விசாரணை நடத்தினான்.

“நேற்று இரவு எங்கே இருந்தீர்கள்?”

“நான் நண்பன் ஒருவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன்.”

“யார்?” “மோகன்.”

“எத்தனை மணிக்கு?”

“ஒன்பது மணியிலிருந்து பதினொரு மணி வரை.”

மதுரன் குறிப்பெடுத்தான்.

“மோகன் உங்களுடன் இருந்தாரா?” “ஆமாம்.”

மதுரன் மோகனுக்கு தொலைபேசி செய்தான்.

“சுரேஷ் நேற்று இரவு உங்களுடன் இருந்தாரா?”

அதற்கு அப்பால் சில விநாடிகள் அமைதி.

பின்னர் மோகன் சொன்னான்:

“இல்லை... அவர் என்னிடம் வரவே இல்லை.”

மதுரன் தொலைபேசியை வைத்தான்.

சுரேஷை நோக்கி திரும்பினான்.

“மோகன் வேறு சொல்கிறார்.”

சுரேஷின் முகம் சற்று மாறியது.

“அவர்... பொய் சொல்கிறார்.” “ஏன்?”

“எங்களுக்குள் சண்டை.”

மதுரன் எதுவும் சொல்லாமல் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

நான்காவது தடயம் — கணக்குப் புத்தகம்

அருணகிரிநாதனின் படிப்பறையில் மதுரன் மீண்டும் தேடினான்.

மேசையின் ஒரு அலமாரியில் கணக்குப் புத்தகம் இருந்தது.

சில பக்கங்கள் கிழிக்கப்பட்டிருந்தன.

“இந்தப் பக்கங்கள் ஏன் இல்லை?” என்று மதுரன் கேட்டான்.

ரவி உடனே பதிலளித்தான்:

“அது பழைய கணக்கு.”

“யார் கிழித்தது?”

“எனக்குத் தெரியாது.”

மதுரன் கிழிந்த பக்கங்களின் ஓரத்தைப் பார்த்தான்.

அதில் ஒரு எண் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது: ஐந்து கோடி. ஐந்து கோடி.

நிவேதன் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“பாஸ்... கடத்தல்காரன் கேட்கும் பணமும் ஐந்து கோடி.”

மதுரன் தலையசைத்தான்.

“அது தான்.”

“அதுதான் என்ன?”

“கடத்தல் பணம் யாருக்குத் தேவைப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இந்தக் கணக்குப் புத்தகம் சொல்லலாம்.”

ஐந்தாவது தடயம் — கைக்கடிகாரம்

மாலை நேரத்தில் மீனாட்சி ஒரு விஷயத்தை நினைவுபடுத்தினார்.

“சார்... அவருடைய கைக்கடிகாரம் காணவில்லை.”

“எப்படிப்பட்ட கடிகாரம்?”

“தங்க நிறத்தில் இருக்கும் பழைய கடிகாரம். அவருடைய அப்பா கொடுத்தது.”

மதுரன் உடனே படிப்பறைக்குச் சென்றான்.

அங்கே அருணகிரிநாதனின் பழைய புகைப்படம் ஒன்று இருந்தது.

அதில் அவர் அதே கடிகாரத்தை அணிந்திருந்தார்.

“அவர் அதை எப்போதும் அணிவாரா?” “ஆமாம்.”

மதுரன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

“கடத்தல்காரன் ஏன் கடிகாரத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்?”

நிவேதன் சொன்னான்:

“நினைவுப் பொருளாக வைத்துக்கொள்ள?”

மதுரன் அவனைப் பார்த்தான்.

“நீ கடத்தல்காரனா?”

“இல்லை பாஸ்!”

“அப்படியென்றால் உன் யோசனை ஏன் அப்படியிருக்கிறது?”

பழைய மில்

அடுத்த நாள் இரவு.

ஒன்பது மணி.

ஐந்து கோடி ரூபாய் இருப்பது போல ஒரு பெட்டியுடன் மதுரனும் நிவேதனும் பழைய மில் அருகே மறைந்திருந்தனர்.

சில நிமிடங்களில் ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் வந்தது.

முகத்தை மூடிய ஒருவர் இறங்கினார்.

அவர் பணப்பெட்டியை நோக்கி நகர்ந்தார்.

மதுரன் சைகை செய்தான்.

நிவேதன் பாய்ந்தான். “நில்!”

மர்ம நபர் ஓடினார்.

சில தூரம் துரத்திய பிறகு, அவர் இருளில் மறைந்துவிட்டார்.

ஆனால் தரையில் ஒரு சிறிய பொருள் கிடந்தது.

அருணகிரிநாதனின் கைக்கடிகாரம்.

மதுரன் அதை எடுத்தான்.

கடிகாரம் நின்றிருந்த நேரம்:

இரவு 10:15.

நிவேதன் ஆச்சரியமாகக் கேட்டான்:

“பாஸ்... இதுக்கு என்ன அர்த்தம்?”

மதுரன் கடிகாரத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தான்.

பின்னால் சிறிய எழுத்துகளில் ஒன்று பொறிக்கப்பட்டிருந்தது:

“ஏ.கே 25.08.1998”

மதுரன் அமைதியாக இருந்தான். “பாஸ்?”

“நம்ம கையில் இப்போ ஒரு முக்கியமான பதில் இருக்கு.” “என்ன?”

“இந்தக் கடிகாரம் கடத்தல்காரன் விட்டுச் சென்றது இல்லை.” “அப்போ?”

“யாரோ ஒருவன் வேண்டுமென்றே நம்மைத் தவறான நேரத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல முயற்சி செய்கிறான்.”

மதுரனின் முடிவு

வீட்டுக்குத் திரும்பிய மதுரன் மூன்று பேரையும் மீண்டும் அழைத்தான்.

ரவி, சுரேஷ், கண்ணன்.

மூவரும் அவன் முன் நின்றனர்.

மதுரன் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினான்.

“இந்த வழக்கில் நம்மைத் திசைதிருப்புவதற்காக மூன்று தடயங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.”

அவன் விரலை உயர்த்தினான்.

“முதல் — ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்த சிவப்பு மண்.”

“இரண்டாவது — கண்ணனின் செருப்பு.”

“மூன்றாவது — 10:15-ல் நின்ற கைக்கடிகாரம்.”

மூவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

மதுரன் தொடர்ந்தான்:

“ஆனால் உண்மையான தடயம் இவை எதுவும் இல்லை.”

நிவேதன் ஆர்வமாகக் கேட்டான்:

“அப்போ எது பாஸ்?”

மதுரன் சுரேஷை நோக்கிப் பார்த்தான்.

“ஐந்து கோடி ரூபாய் தேவைப்பட்டவர் யார்?”

சுரேஷின் முகம் மாறியது.

ரவி தலையைத் தாழ்த்தினான்.

கண்ணன் பயத்துடன் நின்றான்.

மதுரன் மேசையின் மீது ஒரு காகிதத்தை வைத்தான்.

“இது அருணகிரிநாதனின் வங்கிக் கணக்கின் நகல்.”

சுரேஷின் கண்கள் அந்தக் காகிதத்தில் நிலைத்தன.

“இதில் கடைசி சில மாதங்களில் ஐந்து கோடி ரூபாய்க்கு சமமான தொகை வேறு கணக்கிற்கு மாற்றப்பட்டிருக்கிறது.”

நிவேதன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

“யாருடைய கணக்கு?”

மதுரன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவன் சுரேஷை மட்டும் பார்த்தான்.

சில விநாடிகள் அமைதி.

பின்னர் மதுரன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“நிவேதன்... நம்ம தேடின குற்றவாளி யார் என்று எனக்குத் தெரியும். “யார் பாஸ்?”

மதுரன் சொன்னான்.

நிவேதனின் கண்கள் பெரிதாகின. “அவரா?!”

குற்றவாளி சுரேஷ் தான்

சுரேஷ் தனது கடன் பிரச்சினையைத் தீர்க்க அருணகிரிநாதனின் பணத்தைப் பெற திட்டமிட்டான். அருணகிரிநாதனின் கணக்கிலிருந்து ஏற்கனவே பெரிய தொகையை தனது கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கணக்குக்கு மாற்றியிருந்தான். அந்தப் பணப் பரிமாற்றம் வெளிப்பட்டுவிடும் நிலையில் இருந்ததால், அருணகிரிநாதனை கடத்துவது போல நாடகம் நடத்தினான்.

கதையின் உண்மையான தடயங்கள்:

சுரேஷின் வாக்குமூலம் பொய் — அவர் நண்பன் மோகனிடம் இருந்ததாகச் சொன்னார்; மோகன் அதை மறுத்தார்.

ஐந்து கோடி ரூபாய் — கடத்தல்காரன் கேட்ட தொகையும், அருணகிரிநாதனின் கணக்கில் சுரேஷுடன் தொடர்புடைய பணப் பரிமாற்றமும் ஒன்றுடன் ஒன்று பொருந்துகின்றன.

கண்ணனின் சிவப்பு மண் — கண்ணன் மாலையில் வயலுக்குச் சென்றதால் அவரது செருப்பில் அந்த மண் இருப்பது இயல்பானது. அது அவரை குற்றவாளியாக காட்ட சுரேஷுக்கு உதவியது.

ஜன்னல் தடயம் — உண்மையான நுழைவு/வெளியேற்றத் தடயம் அல்ல; போலீஸை தவறான பாதையில் அழைத்துச் செல்ல உருவாக்கப்பட்ட போலித் தடயம்.

கைக்கடிகாரம் 10:15 — கடத்தல் நடந்த உண்மையான நேரத்தை மறைக்க சுரேஷ் பயன்படுத்திய போலித் தடயம்.

மில் அருகே கடிகாரம் — போலீஸை அங்கு வரவழைத்து விசாரணையின் கவனத்தை வேறு பக்கம் திருப்ப சுரேஷ் ஏற்பாடு செய்த நாடகம்.

கணக்குப் புத்தகத்தின் கிழிந்த பக்கங்கள் — சுரேஷுடன் தொடர்புடைய பணப் பரிமாற்றத்தை மறைக்க முயன்ற முக்கிய ஆதாரம்.

மதுரனின் இறுதி பார்வை — மற்ற இருவருக்கும் சந்தேகிக்கப்படுவதற்கான காரணம் இருந்தாலும், பணம் , பொய்யான வாக்குமூலம் , கணக்குப் பரிமாற்றம் , போலித் தடயங்கள் அனைத்தும் ஒரே நபரிடம் இணைகின்றன:

குற்றவாளி சுரேஷ்.